X

Sinterklaasgedichten maak je simpel, snel en origineel!

  • Ontvang 5 originele gedichten
  • Volledig gepersonaliseerd
  • In 2 minuten klaar!
Ga naar sinterklaasgedichten.net
Infoyo
Vragen en antwoorden
Zoek artikelen:

Enquete iPhone 4

Ontvang het laatste nieuws over "School en studie" en maak kans op 1000 euro cash.
Laat nu je e-mailadres achter. Speel gratis mee.


Laatste 5 bladzijden scriptie Innerlijke groei

Venster sluiten

Maak een melding van dit artikel
Selecteer de motivatie van je melding:
Spam / reclame Misleidende of onduidelijke inhoud
Lage inhoudelijke kwaliteit Niet Nederlands
Erotische inhoud Artikel bestaat reeds op internet
Gokken / Illegale promotie Andere reden...

Omschrijf de motivatie van je melding:
Venster sluiten

Stuur dit artikel door
Je naam:
Je e-mailadres:
E-mailadres ontvanger:
Artikelscore
+2
  Goed artikel ( +2 )
  Slecht artikel ( 0 )
RSS van ellenalphenaar ellenalphenaar Auteur op infoyo sinds
06 Oktober 2008


Bekijk het profiel van ellenalphenaar
Datum: 06-11-2009
Hier de laatste bladzijden van mijn ruwe scriptie. Ik sta open voor feedback, ben zelf een beejte scriptie-moe. Dus schroom niet om je mening te geven.

Vraag voor de supervisor, vraag voor mezelf.

Vraag voor de supervisor / vraag voor mezelf
Hoe kom ik er achter wat voor mij goed is wat betreft werk / loopbaan? Er zijn zoveel dingen die ik interessant vind, banen die ik ambieer, het ondernemerschap lonkt ook naar me, wat kan ik doen met deze opleiding, zal ik de opleiding tot trainings-acteur volgen of die van trainer, hoe kan ik meer zelfvertrouwen krijgen, wanneer durf ik los te laten, wat heb ik nodig om te kiezen voor mezelf, hoe kan ik mijn talenten inzetten zodat alles klopt, moet ik kiezen voor 1 richting of kan ik meerdere dingen tegelijk doen, hoe maak ik het onderscheid tussen werken en privť, kan ik mijn behoeften ook beperken tot mijn privťleven of juist tot mijn werkende positie, moet ik mijn veelzijdigheid zien als talent of als minpunt, hoe kom ik er toe om een goede keuze te maken, ben ik geschikt als coach, wil ik coach zijn?

Coaching
Voor deze opleiding moest ik mij minimaal 3 uur laten coachen door een gerenommeerd coach/counselor. Dit heb ik gevonden in C.
De eerste sessie vond plaats toen ik bijna overspannen was. Ik was erg zenuwachtig en wist niet wat ik moest verwachten, was ook bang om mezelf tegen te komen. Ik werd in alle rust ontvangen in een vakantiehuisje bij Vogelenzang, het was prachtig zonnig weer dus we konden buiten zitten. Tussen het groen van de bomen en in een omgeving die alleen werd gevuld met het fluiten van wat vogeltjes. Wat mij opviel aan C. was dat zij helemaal geen haast had, ook niet haar best deed om veel te zeggen of indruk op me te maken, ze was gewoon rustig aanwezig en gaf mij de tijd om aan alles te wennen. Haar specialisatie is handlijnkunde, zij volgt een opleiding daarin en is tegelijkertijd bij de ACC bezig geweest met haar 1e en 2e jaar coaching/counseling. Ze smeerde mijn handen in met inkt en liet mij ze op een papier drukken. Vervolgens ging zij me vertellen wat ze kon zien aan mijn handen.

Het was een openbaring voor me, er werden meteen al dingen duidelijk, over mij, over mijn talenten etc. De tijd was om voor ik het wist en we maakten een afspraak voor twee weken later.

De keren daarna stonden in het teken van het zoeken naar mijn missie. Hiervoor maakte C. gebruik van tekeningen. Ik werd eerst door C. geholpen met totale ontspanning, dmv oefeningen, daarna mocht ik visualiseren hoe mijn toekomst er uit zou zien als ik alles voor het zeggen had. Ik begon, nadat ik een duidelijk beeld in mijn hoofd kreeg, meteen driftig te tekenen. Een vel (A3) vol met huisjes waarvan de deuren open stonden. Dat was wat ik wilde: Open deuren! Verbondenheid! Mensen in contact met elkaar! Geen gesloten deuren en afzondering. Ja, dat voelde voor mij helemaal zoals ik er over dacht. Ik mocht de tekening op de grond leggen en er op gaan staan. Dat was een goed gevoel. Met dat beeld in gedachten gingen we naar het volgende beeld: wat heb ik nodig om dat eindbeeld te bereiken? Het volgende beeld wat ik binnenkreeg was die van een lappendeken met allemaal vierkantjes die verschillend waren, een groot geheel dus, bestaande uit diverse verschillende kleine beeldjes. Mooi! Het voelde warm aan, dat zou ik prachtig vinden: een wereld waarin iedereen zichzelf mocht zijn, zijn eigen kleine vierkantje mocht hebben en toch onderdeel uit maakte van het grote geheel, echt verbonden zijn met alle andere kleine bijzondere deeltjes. C. vroeg mij op deze deken te gaan staan. Ik moest mij met gesloten ogen inbeelden dat deze lappendeken realiteit was, dat ik dat kon bereiken. Ik kon het niet, ik vond het een prachtig beeld maar geloofde niet dat dat ooit mogelijk zou zijn. C. vroeg mij wat ik nodig had om er wel in te geloven. Het beeld wat meteen bij me binnenkwam was een groot, rood, kloppend hart. Dat tekende ik dan ook. Toen het grote rode hart ook op de grond lag, vlak voor de lappendeken, ging ik er op staan en voelde direct dat ik daarna de stap naar de lappendeken vol vertrouwen kon zetten. Inzicht: als ik mijn hart meeneem in mijn missie dan gaat het me lukken.! Wat een heerlijke ontdekking. Het volgende beeld was heel bijzonder. Ik zag een groot stuk grond met daarin heel veel bloemen in de knop, nieuw leven, nieuwe schoonheid, een nieuw begin. Tot plots 1 bloem te midden van alle andere dichte knoppen, open ging en een prachtige, grote bloem liet zien. Inzicht: ik kan bloeien te midden van anderen en daarbij het voortouw nemen, een voorbeeld zijn. Het beeld dat daarna binnenkwam was die van een vogel met grote vleugels, helemaal alleen in de blauwe lucht, zwevend, zonder bagage, zonder ellende, gewichtloos in de ruimte, omgeven door de zon, de bloemen en alles wat licht en zonder zwaarte is. Ja, het gaf me daadwerkelijk vleugels om zo in beelden aangereikt te krijgen wat er werkelijk diep binnen in mij aan verlangen ligt. Het eindbeeld wat ik kreeg was een laan met bomen, bomen in de lente, lichtgroene en gele kleuren in de stralende zon. De weg was recht, zonder omwegen en zag er uit alsof ik daar rustig overheen kon lopen richting mijn doel. Mijn missie. Verbondenheid, dat is wat mij drijft. De weg er naar toe is makkelijker dan ik dacht.

Hoe integreer ik deze inzichten in mijn dagelijks leven?
Wat is het lastig om na het ontdekken van dit stuk van mezelf, gewoon weer door te gaan met leven, in dezelfde groepen, werk / privť / studie etc. Het liefst stak ik mijn kop in het zand en ging aan het werk om mijn missie te realiseren. Dat gaat echter niet. En dat vind ik wel jammer. Er zal gewerkt moeten worden, het gezin moet draaiende gehouden worden, mensen hebben verwachtingen etc. etc. Langzaam verdwijnt dan ook de passie om met dit toekomstbeeld bezig te zijn, gaat het gewone leventje weer kabbelend verder. Toch is het niet voor niets geweest, de inzichten zitten nog diep in mij, ik kan de beelden zo oproepen. Het heeft echter tijd nodig om een weg te vinden om er mee aan de slag te gaan. Stukje bij beetje kom ik dichterbij. Ik merk dat ik in mijn omgeving al een verschil kan maken door mensen te horen, open te staan voor anderen en andere visies (de lappendeken).

CliŽnten
Mijn eerste cliŽnt was J. Ze was via een vriendin van me naar mij verwezen, ik had proefklanten nodig en J. zat in een lastige periode. Haar man had haar bedrogen en haar verlaten. J. woonde met haar twee kinderen in een veel te duur huis. J. had kort geleden een relatie gehad met een ogenschijnlijk aardige man die later niet te vertrouwen bleek te zijn, hij stalkte J en had via haar computer allemaal vervelende mailtjes naar de ex-man van J. gestuurd als ware deze door J. zelf gemaakt. Dit maakte de rechtszaak rondom alimentatie en voogdij over de kinderen ingewikkeld. De stalker belde meerdere malen per dag, stuurde ook sms-jes en email. J. was bijna de hele dag bezig met het openen van haar mailbox om te kijken of er berichten waren, keek steeds op haar telefoon om te zien of hij gebeld had of een sms-je had gestuurd etc. Ze werd er heel erg onrustig en gespannen van. Ik heb haar die eerste sessie gevraagd wat er zou gebeuren als zij de telefoon uit zo zetten en de computer slechts 1 of 2x per dag aan zou zetten. Dat maakte haar paniekerig, dan zou ze niet meer op de hoogte zijn van de zieke gedachten van deze man, dan was ze er niet op voorbereid dat hij misschien wel langs wilde komen, dan zou ze niet kunnen reageren als hij vervelende dingen rondom de kinderen zou willen. Ik heb met haar een 'worst case scenario' besproken. Was het echt nodig om zo bereikbaar te zijn voor iemand die het niet goed met haar voor had? Wat kon er fout gaan? Na veel tranen heeft J. al haar angsten uitgesproken en geprobeerd dat in perspectief te zien. Ze besloot zich niet meer zo kwetsbaar op te stellen en zich niet afhankelijk op te stellen ten opzichte van de stalker. Ook gaf zij aan dat haar vader haar steeds opjutte om aangifte te doen. Hij vond dat ze op deze manier kon laten zien dat er niet met haar te sollen viel. J. wilde liever helemaal niets ondernemen, ook geen aangifte maar durfde haar vader niet teleur te stellen, hij deed immers zoveel voor haar. We hebben het daar over gehad, waarom deed haar vader zoveel voor haar? Wat maakte dat J. het goed vond dat hij zich met haar leven en haar keuzes bemoeide? Ze kwam tot de slotsom dat haar vader dacht dat ze het niet alleen zou redden. Haar vader was zelf bijna overspannen en had last van zijn hart. J. nam de beslissing om hem te ontlasten, om hem duidelijk te maken dat zij andere keuzes wilde maken dan die hij voorstelde, dat ze een volwassen vrouw is die zijn bezorgdheid op prijs stelt maar die sterk genoeg was om zelf te kiezen hoe zij haar leven in wilde richten en hoe zij om wilde gaan met de ex-man en met de stalker. We hebben dat even geoefend, hoe ze dat aan haar vader zou gaan vertellen. Dat was nog best moeilijk maar uiteindelijk kon J. heel stellig verwoorden waarom zij het heft in eigen handen wilde nemen. Zij duldde daarin geen tegenspraak.

Toen ik J. twee weken later weer bezocht vertelde ze dat zij vond dat ze nog wel teveel onder invloed was van de telefoontjes en de e-mailtjes van de stalker, ze was er nog dagelijks in gedachten mee bezig maar... ze keek maximaal 2x per dag op haar telefoon en op haar computer. De telefoon zou zij zelfs gaan opzeggen zodat het nummer niet meer van haar was. Een geweldige vooruitgang dus.

Het bespreken van de angsten en deze tegen het licht houden was iets wat wij iedere keer deden. Angst om de kinderen, dat ze meegenomen zouden worden door de vader of door de stalker. Was deze angst reŽel? Hoe meer we daarover spraken hoe helderder J. voor ogen kreeg dat het slechts angsten waren en geen reŽle kansen.

De sessies met J. vond ik fijn. Ik had het gevoel dat ik naast haar mocht lopen en kritische vragen stellen om bij haar een inzicht te creŽren. Het voelde zelfs als vriendschap en dat is natuurlijk niet de bedoeling (weet ik) maar toch was het zo. Ik kwam zelf 'opgeladen' thuis van de sessies.

De tweede cliŽnt die ik gecoacht heb was G. Zij had via Marktplaats gereageerd op mijn advertentie waar ik vroeg om proefklanten. Het intake-gesprek verliep best goed maar ik had helemaal niet het idee dat ik een 'click' had met deze G. Ik was in mijn hoofd al bezig haar te veroordelen. Daar was ik me zeer bewust van en vond ook dat ik dat niet moest laten merken, ik deed zelfs meer mijn best om bij haar 'in de smaak' te vallen. Wat ik moeilijk vond was dat ze vertelde met meerdere mensen in gesprek te zijn om haar te helpen zoeken naar de zin van haar bestaan. Ze had naast mij ook 'het talentenspel', 'creatieve therapie', een psycholoog en was aan het denken om een cursus Reiki te gaan doen of Tarot. Ik voelde dat ik dit irritant vond, dat ze mij als enige had moeten vragen, niet al die andere dingen. Zo zou nooit duidelijk worden of mijn coaching effectief was geweest. Ik heb hier niets over gezegd tegen haar.
Na drie sessies hebben we de balans opgemaakt. Ze heeft heel veel acties gedaan die wij hebben besproken. Dat gaf me wel een trots gevoel maar nog steeds denk ik dat ik daar vanaf het begin duidelijker had moeten zijn. Op het moment dat een client meerdere hulpbronnen aanboort kan ik als coach zeggen dat ik mijn werk niet goed kan doen als er meerdere projecten door elkaar heen gaan lopen.

De derde client heb ik zelf gevonden. Eigenlijk heb ik mezelf als coach aangeboden en meteen haar hulpvraag 'aangedragen'. (FOUT!)
De eerste sessie was een algemeen intake-gesprek waarin ik aangaf zwijgplicht te hebben, dat niets van onze gesprekken elders zouden worden besproken. We hebben de hulpvraag gespecificeerd: Hoe kan ik mijn doel bereiken en over 3 maanden 10 kg zijn afgevallen? Ze vertelde dat ze onbedwingbare eetbuien had, met name 's nachts. Stiekem ging ze dan naar beneden om de kastjes en de koelkast leeg te eten, het maakte niet uit wat ze at, zoet en hartig door elkaar, gewoon snel opeten.
Ik heb haar gevraagd om een week lang haar eetgedrag te observeren, zonder oordeel, zonder dieet, maar echt kijken naar wat er gebeurde en de effecten en gevoelens daarbij op te schrijven in een schrift. Verder niets.
Dat heeft ze gedaan en haar conclusie was dat het onbedwingbare 'schransen' haar niets bracht, het gaf haar geen energie, geen tevreden gevoel, het gaf alleen maar ergernis en daarbij had haar lichaam de negatieve gevolgen: zwaarder worden.
Vervolgens ben ik met haar aan de slag gegaan met de wens die ze had: 10kg afvallen. Ik heb dit gedaan door haar te helpen met visualiseren. Ze heeft zich daar helemaal aan over gegeven, zat heel rustig en ontspannen en volgde mijn vragen op, bijvoorbeeld: hoe zie jij er uit over vijf jaar? Waar woon je? Hoe ziet het er uit? Wie zijn er bij je? Hoe voelt het om zo slank te zijn? Wat mist er nu nog in je leven om straks dit doel bereikt te hebben? Het effect van de visualisatie was dat zij ging stralen en huilde van geluk: ze kon weer voetballen met haar jongens, haar knieen deden geen pijn meer en ze was niet te zwaar.
Ik vroeg haar later of zij altijd al dik was geweest. Ze vertelde dat zij juist altijd mager was geweest en als kind zelfs heel weinig at. Dat kwam omdat haar moeder nooit thuis was als zij uit school kwam, ze moest zelf voor haar ontbijt en haar lunch zorgen. Ik heb daar een conclusie aan verbonden (FOUT): 'dus eten heeft voor jou een hele andere betekenis als voor mij?' Heeft het gemis van moederliefde hier mee te maken? (FOUT).
We hebben een plan gemaakt om het afvallen aan te pakken. Ze was al onder behandeling van een dietiste en die dieet-voorstellen hebben we opgenomen in ons plan. Het punt was dat ze vaak vergat om te eten en dan 's avonds laat of midden in de nacht naar eten ging zoeken. We hebben afgesproken dat ze tijdens haar werk regelmatig wat te drinken zou pakken en ook 'lichte' snacks zou meenemen om te eten tijdens het werk (stukjes komkommer, paprika, wortel, tomaatjes etc.). Daarbij zou ze regelmatig water drinken. Mijn opdracht daarbij was om meerdere malen per dag het beeld van de visualisatie (rennend en voetballend zonder pijn) voor ogen zou halen en een soort van mantra bij te verzinnen.
De volgende sessie vroeg ik haar hoe vaak zij nog haar bed uit kwam om te eten. Helemaal niet was haar antwoord. Ze kwam nog wel haar bed uit maar nam dan gewoon een glaasje water of een kopje thee en ging ook weer haar bed in. Voorheen bleef ze op de bank liggen tot de ochtend. De rest van de sessie werd besteed aan haar angst om haar baan te verliezen en hoe ze daarmee aan de slag moest. Een verdrietige sessie waarin haar angst om weer werkeloos te worden hoog opspeelde. We hebben hier 'worst case scenario's' bedacht en gerelativeerd. Aan het einde van de sessie had ze vertrouwen dat ze het aankon. Ik verzekerde haar dat ik haar zou helpen (gaf haar zelfs een knuffel FOUT) en gaf aan dat we de volgende sessie zouden gaan kijken naar het gebrek aan moederliefde (FOUT). Deze sessie is echter niet meer gekomen omdat mijn supervisor mij de opdracht gaf dit traject af te sluiten omdat ik buiten mijn boekje was gegaan. Ik had meerdere fouten gemaakt:
1.ik heb de hulpvraag 'opgedrongen'
2.ik heb mezelf als coach aangeboden
3.ik heb conclusies getrokken (wie dacht ik wel dat ik was?)
4.ik heb mezelf als coach overschat, wist niet waar ik mee bezig was.

Ik heb de client verteld dat ik moest stoppen met de coaching. Ik verwachtte dat zij daar heel erg van zou schrikken en zich afgewezen zou voelen. Echter, ze accepteerde het meteen en gaf aan al een andere hulpverlener via een moeder op het schoolplein te hebben gebeld. Die zou heel goed zijn in de problematiek waar zij mee kampte(?). Wederom een client die aan het shoppen was bij andere hulpverleners. Waarom komt dat op mij pad? Ben ik niet goed genoeg?

Tijdens de supervisie kwam mijn vraag weer naar boven: waar ga ik heen? In zowel het coachen als in de rest van mijn leven ben ik aan het 'fladderen', is de basis zoek. Is er wel een basis en welke is dat dan? Waar bestaat deze uit? Wat zijn mijn zekerheden? Wat kan ik? Wat wil ik? Wie ben ik? Deze vragen wil ik graag oppervlakkig beantwoorden en daarbij merk ik ook dat ik geen antwoorden voorradig heb, mijn hoofd is teveel chaos. Vandaar ook dat ik zo graag de werkelijkheid ontvlucht, veel bezig ben met uitdagingen zoeken en al mijn energie in mijn werk stop en in alle fantastische ideeŽn die ik steeds weer in mijn hoofd haal. De supervisor vroeg 'welk gat moet er gevuld worden?'. Dat vond ik geen leuke vraag, naar mijn idee heb ik helemaal geen 'gaten'. Het kan toch gewoon zo zijn zoals het is: ik heb veel ideeŽn, ben onrustig, zoek uitdagingen en verander steeds van koers. Dat is toch veel beter dan 'gewoon zijn'. ďWat is gewoon zijn voor jou?Ē, vroeg de supervisor. Gewoon zijn is voor mij, huisje boompje beestje, alles op orde hebben, een duidelijk overzicht hebben over je leven, je financiŽn, je wensen etc. etc.

Naschrift:

Na het lezen van alles wat hier boven beschreven is probeer ik een rode draad te vinden. Het is me wel duidelijk geworden dat het belangrijk is om te onderzoeken waarom ik altijd zo onrustig ben en ben geweest. Heeft het te maken met mijn gebrek aan basis? Ik ben in mijn leven geloof ik 14 keer verhuisd waarvan 9 keer als kind. Ik heb op drie verschillende basisscholen gezeten, op twee verschillende middelbare scholen en daarna heb ik getwijfeld over studierichtingen en dus ook meerdere opleidingen gevolgd. Nu in mijn volwassen leven ben ik wederom op zoek naar wat ik nou wil. Welke opleiding past bij me? Wat wil ik daarmee bereiken? Daarnaast ben ik steeds bezig met entertainment, in cabaret, in muziek, theater. En ik heb nog steeds mijn bestemming niet gevonden. Ik heb een leuk gezin, een (rommelig) huis, geld om leuke dingen te doen, vrienden en vriendinnen, een lieve familie en toch ben ik nog steeds op zoek naar mijn eigen basis, mijn eigen grond, mijn zekerheden. Hoe lang moet ik nog blijven zoeken? Of zoek ik op de verkeerde plaats?

Ik zoek op de verkeerde plaats
Zoals iedereen wel weet en wat o zo gemakkelijk gezegd wordt is: Je hebt zelf alle antwoorden.
Dat is lekker, ja ja, maar hoe vind ik die dan? En op welke vragen krijg ik dan antwoord? Ik moet het maar eens de kans gaan geven. De tijd en de rust nemen om naar mezelf te luisteren, om de stilte in mezelf op te zoeken, om daar dan antwoorden te vinden zonder dat ik misschien de vragen ken.

Anekdote:
Ik schrijf regelmatig liedjes. Laatst vertelde ik aan een vriendin dat ik weer een nieuw liedje had geschreven. Ze vroeg: ďLeuk, hoe heet het?Ē. Ik zei: ďWaar ga je heen?Ē. ďHahaĒ, reageerde de vriendin: ďAlweer? Je hebt al drie liedjes met die titelĒ.
Blijkbaar is mijn onderbewuste al langer bezig met de vraag waar ik nou naar toe ga.


Vraag: Altijd onderweg maar waar gaat ze heen?

Antwoord: Ze is bezig koers te bepalen! Waarschijnlijk hoeft ze niet eens weg.

Reacties op dit artikel
Winnie, 2009-12-29
( +7 )

Hoi Ellen, ik zit op ACC coachen mensgericht 1e jaar en heb script innerlijke groei gegoogeld om zelf er aan te beginnen.
Zo kwam ik bij jou scriptie uit en heb deze meteen gelezen.
Dank hiervoor en wat herkenbaar allemaal. Ik ben 42 jaar, burn-out geweest en ook op zoek naar een basis. Na het lezen van jou scriptie kan ik meteen aan de mijne beginnen, heb een richtlijn. Ben heel benieuwd hoe het nu met je gaat en of je met deze scriptie je diploma gehaald hebt.
warme groet, Winnie
Plaats een reactie
Naam:
E-mailadres:

Reactie:

Auto en vervoer Computers en internet Dier en natuur Electronica Eten en drinken Financieel Hobby en vrije tijd Huis, tuin en wonen Kunst en cultuur Mens en gezondheid Mijn mening over... Muziek, Tv en films Samenleving en ontwikkeling School en studie Sport Vakantie en vermaak Wetenschap Zakelijk




      Home   -   Aanmelden   -   Top artikelen   -   Nieuwe artikelen   -   Sitemap   -   Help   -   Links   -   Privacy policy   -   Contact
Copyright © 2018 - Infoyo.nl