X

Sinterklaasgedichten maak je simpel, snel en origineel!

  • Ontvang 5 originele gedichten
  • Volledig gepersonaliseerd
  • In 2 minuten klaar!
Ga naar sinterklaasgedichten.net
Infoyo
Vragen en antwoorden
Zoek artikelen:

Enquete iPhone 4

Ontvang het laatste nieuws over "School en studie" en maak kans op 1000 euro cash.
Laat nu je e-mailadres achter. Speel gratis mee.


De cubacrisis

Venster sluiten

Maak een melding van dit artikel
Selecteer de motivatie van je melding:
Spam / reclame Misleidende of onduidelijke inhoud
Lage inhoudelijke kwaliteit Niet Nederlands
Erotische inhoud Artikel bestaat reeds op internet
Gokken / Illegale promotie Andere reden...

Omschrijf de motivatie van je melding:
Venster sluiten

Stuur dit artikel door
Je naam:
Je e-mailadres:
E-mailadres ontvanger:
Artikelscore
+3
  Goed artikel ( +5 )
  Slecht artikel ( -2 )
RSS van Kennyjenny Kennyjenny Auteur op infoyo sinds
30 Augustus 2008


Bekijk het profiel van Kennyjenny
Datum: 05-09-2008
Auteur: Kennyjenny
Dit is een korte samenvatting van en over de cubacrisis (het ontstaan, de spilfiguren, het heden, ...).Veel leesplezier!

Post-revolutionaire ontwikkelingen

In juni begon een nieuwe crisis toen de eerste Russische petroleumtankers in Cuba arriveerden en de (Amerikaanse) raffinaderijen weigerden de olie te raffineren. De oplossing die Castro aanbracht voor het probleem was even drastisch als effectief: twee weken later waren de raffinaderijen genationaliseerd...

In antwoord op deze actie beëindigde Washington op 6 juli eenzijdig het invoerquotum voor Cubaanse suiker. Daarmee bracht het de Cubanen een slag toe waar het meest pijn deed: de belangrijkste markt sloot zich voor het belangrijkste Cubaanse economisch product. De Sovjets waren heel blij aan te kondigen alle suiker op te kopen dat Washington niet wou. De USSR zou dat jaar 700.000 ton suiker opkopen van Cuba en ook China deed een goede duit in het zakje met 500.000 ton.

Daarop nationaliseerde Castro in augustus álle Amerikaans bezit in Cuba, waaronder de telefoon- en elektriciteitsmaatschappijen, twee nikkelmijnen en 36 suikerraffinaderijen voor een geschatte waarde van 800 miljoen dollar.

De furieuze Amerikanen sloten Cuba uit de OAS (Organisatie van Amerikaanse Staten). Cuba sloeg terug door diplomatieke relaties aan te gaan met China en een oproep te lanceren aan alle Latijns Amerikaanse landen de neokoloniale relaties met Amerika door te snijden.

En toen Washington nog eens terugsloeg met op 19 oktober 1960 alle export naar Cuba op te heffen, nationaliseerde Cuba vijf dagen later alle nog resterende Amerikaanse bezittingen.

Washington wilde nooit begrijpen dat haar aanpak ideaal was om de revolutie van Castro in een communistische baan te lanceren. De politiek van Washington was er één van buigen of barsten. Voor Washington was het duidelijk te veel gevraagd de Cubaanse situatie proberen te begrijpen en de diplomatieke weg te bewandelen...

Het maakte de situatie op het eind van 1960 bepaald peniebel: terwijl de dreiging van een inval in Cuba met de dag groeide, begon ook de contrarevolutionaire oppositie tegen Castro te stijgen. Daarom creëerde hij in september 1960 de CDR's (Comité de la Defensa de la Revolución - Comité van de Revolutionaire Verdediging). Men stimuleerde iedereen deel te nemen aan deze werkgroepen opgezet in iedere wijk van elke stad, waarin men buurtproblemen kon voorleggen en waar men oplossingen formuleerde. Daarnaast had de CDR ook tot doel een mogelijke invasie te anticiperen en subversieve elementen in de gaten te houden door buurtwachten op te stellen. Eén van de effecten was dat onmiddellijk na het oprichten van de CDR's het aantal huisdiefstallen scherp daalden. Later speelden de comités een belangrijke rol in gezondheid, scholing en werkcampagnes.
Ondertussen was de Amerikaanse ambassade in Havanna een draaischijf geworden in de destabilisatie van het regime van Castro. In antwoord op Castro's eis de staf van de ambassade (300 man) te verminderen tot het aantal dat werkzaam was in de Cubaanse ambassade in Washington (11), verbrak de VS op 3 januari 1961 alle diplomatieke relaties met Cuba. Het was één van de laatste maatregelen die uittredend president Eisenhower nam. Castro's revolutie was nauwelijks 2 jaar oud.

Eisenhower's opvolger, Kennedy, was allergisch voor al wat communistisch en besloot zijn voorganger te volgen in het plan om Cuba te destabiliseren. Het doel heiligde de middelen. Het werd Amerikaanse staatsburgers verboden nog te reizen naar Cuba. Voor Castro was dit het sein dat een invasie nakend was. Omdat zo'n invasie altijd zou steunen op lokale steun, ondernam de Cubaanse staatsveiligheid een campagne om veronderstelde contrarevolutionairen uit te schakelen. Alleen al in Havanna werden 30.000 verdachten gearresteerd.

Vervolgens zette Washington alle Latijns Amerikaanse landen onder druk om hun diplomatieke betrekkingen met Cuba te verbreken. Hiervoor stelde het 25 miljoen dollar aan ontwikkelingshulp in het vooruitzicht en het hoeft niet te verwonderen dat alleen Mexico en Canada nooit hun diplomatieke relaties met Cuba verbraken.

- Begin Blokade

Maar nog was het niet gedaan. In maart 1961 kondigde Kennedy een handelsblokkade op Cuba af. De blokkade, die nog steeds van kracht is, werd de langste en scherpste handelsblokkade ooit op een soeverein land uitgeoefend. Ook de CIA hielp mee aan het plan Cuba te destabiliseren: zij beraamde (soms heel ingenieuze) plannen om Fidel en Raúl Castro en Che Guevara uit te schakelen, plande bomaanslagen en voerde moordende raids uit op de hulpeloze bevolking.

- Invasie van de Varkensbaai

De CIA had ook de hand in één van de meest bekende agressies op Cuba en één van de grootste fiasco's in de Amerikaanse militaire geschiedenis. Het plan van de inval op de Varkensbaai was nochtans eenvoudig. Het bestond er in Cubaanse contrarevolutionairen te sturen naar Cuba om de strijd aan te gaan met Castro's troepen. Kennedy was ervan overtuigd dat het Cubaanse volk hun wapens zou oppakken éénmaal de contrarevolutionairen voet aan wal zouden zetten. Dat deden ze ook, maar dan wel tégen de contra's: de invasie was reeds na 72 uur afgeweerd.

Naar aanleiding van de aanval kondigde Fidel voor het eerst aan dat de revolutie communistisch was. Het is duidelijk dat hij deze uitspraak deed in het kader van de betrekkingen met de Russen en, mooi meegenomen, om de Amerikanen voor het hoofd te stoten.

Fidel herbevestigde tijdens zijn 1 mei toespraak het socialistisch karakter van de Cubaanse revolutie en het werd de communisten toegelaten in de politiek te stappen. Uit dit politiek blok zou in 1965 de Partido Comunista de Cuba (PCC) groeien.

De Cubaanse revolutie was altijd een nationalistische strijd geweest, nooit een communistische. De revolutie sloeg de communistische weg in uit noodzaak aan economische steun op een moment dat de belangrijkste handelspartner van Cuba wegviel. Het feit dat Cuba vandaag flirt met kapitalisme geeft deze denkpiste alle krediet.

- De koude oorlog + Nucleaire dreiging

Maar Amerika was nog lang nie klaar met cuba. Washington lanceerde operatie Mongoose. Het programma, met als doel Castro en de revolutie op alle mogelijke manieren te schaden, kreeg gigantische proporties en in korte tijd waren 400 CIA-agenten voltijds bezig aan de operatie.

Met het oprichten van de Berlijnse muur in augustus 1961 had de Sovjet-Unie met de pogingen van de VS om Oost Duitsland te destabiliseren minstens evenveel problemen als de Amerikanen hadden met de Cubaanse revolutie. Daarbij had het Kremlin vernomen dat de VS raketten wilden plaatsen in Turkije, een zaak dat Moskou zenuwachtig maakte. Daarom fluisterde Kruchow de Cubanen in om Russische raketten te plaatsen in Cuba.

En jawel, op 15 oktober heeft de CIA beet: op de foto's bleken veertien SS-4 raketten op het eiland gestationeerd te worden. De volgende dag kreeg het Witte Huis de boodschap door en Bobby Kennedy kon niets anders uitbrengen dan "Oh shit, shit, shit".

Ondanks het feit dat de VS zelf meer en krachtiger strategische wapens in Europa bezat, had het geen zin dezelfde behandeling te ondergaan. Op 22 oktober beviel Kennedy de Navy uit te rukken en een zeeblokkade in te stellen. Alle sovjetschepen zouden gestopt en doorzocht worden. Na een crisis van enkele dagen die de wereld op de rand van de derde wereldoorlog had gebracht, beloofde Kennedy de nucleaire raketten in Turkije te ontmantelen en Cuba nooit meer binnen te vallen, waarna de Sovjet-Unie het plan van raketten in Cuba te plaatsen liet vallen.

De hele affaire was geen onverdeeld succes voor Cuba. Castro had dan wel goed ingeschat dat de dreiging van een nucleair conflict een conventionele aanval zou afweren, maar met de crisis had de wereld op de rand van een nucleaire holocaust gestaan en daardoor daalde het aanzien van Cuba in de wereld. Voor de Cubanen is de rakettencrisis nog steeds een pijnlijke herinnering. Washington schilderde Cuba af als het land dat geen enkele poging onbenut liet om het leven van de VS zuur te maken. Bewonder de nuance: Castro had nooit toegezegd Russische raketten te plaatsen indien de dreiging van een Amerikaanse inval in Cuba niet reëel was.

Ook Kennedy kwam niet zonder kleerscheuren uit de crisis. Hoewel de Amerikanen gedurende de gehele crisis het koppigst geweest waren, werd hij in eigen land afgeschilderd als de man die veel te zwak in de crisis ageerde en kreeg hij van het Amerikaanse publiek een blaam. Daarom voerde hij operatie Mongoose op, vergrootte hij het budget van de CIA in contrarevolutionaire praktijken en verstrakte de economische blokkade op Cuba.

De relaties tussen Cuba en de VS hadden het absolute dieptepunt bereikt. Ondanks het feit dat er een overeenstemming was bereikt, betekende dit niet dat Kennedy tevreden was. Hij liet in de wet vastleggen dat handel met Cuba zou worden geinterpreteerd als Handel met de Vijand. Hierdoor werd de blokkade nog strikter en elk contact verboden. Voor Amerikanen was het vanaf nu verboden om naar Cuba te reizen. Voordat hij dit besluit nam, importeerde Kennedy -een sigarenroker- nog meer dan duizend Havana-sigaren.

De Cubaanse actualiteit in de VS bekoelde na de moord op president Kennedy in Dallas op 22 november 1963. De VS, steeds uitkijkend naar nieuwe militaire avonturen, wierp zich ten volle op de oorlog in Vietnam en vergat Cuba grotendeels. In april 1963 werd iedere financiële steun aan contrarevolutionaire groepen in Cuba stopgezet. De CIA, van haar kant, gaat nog steeds verder met haar anti-Cubaanse praktijken.

Met het wegvallen van de dreiging van een inval kon Castro zich concentreren op de sociale opbouw van Cuba. Cuba maakte medische zorg en medicijnen, scholing, huishuur, openbaar vervoer en elektriciteit fors goedkoper en pakte rassen- en sociale discriminatie aan. Voor het eerst ook zagen de Cubanen scholen en hospitalen oprijzen in het platteland.

- Socialismo o Muerte

De strijd was gestreden en de gevolgen van de revolutie waren duidelijk. De Verenigde Staten, die nu eenmaal anti-communistisch waren, bleven Cuba dwarsbomen. Zo ondernam de CIA pogingen om Fidel Castro te vermoorden. Hierdoor kreeg Cuba steeds meer steun vanuit de Sovjet-Unie, zodat die band alsmaar versterkte. Zowel op militair, economisch als intellectueel gebied werd er geholpen. Zo werden er technici naar het eiland gestuurd en konden Cubanen studeren in Moskou. Tevens kon Cuba aardolie kopen ruim onder de OPEC prijzen. Bovendien kocht Moskou de Cubaanse suiker voor vaste prijzen, zodat de welvaart enorm toenam. Tegelijkertijd ontwikkelde Cuba zich tot de sterkste militaire macht in Latijns-Amerika, dankzij Sovjet-wapens en gevechtsvliegtuigen.
Gedurende de jaren zeventig konden de vruchten worden geplukt van de revolutie. In 1974 bezocht toenmalig Sovjet-premier Leonid Brezjnev Cuba. Het eiland kon zich ontwikkelen zoals geen enkel ander Derde Wereldland in die periode. De gezondheidszorg was goed(het aantal doktoren nam toe van 6000 naar 25000), er waren goedkope woningen, gelijke inkomens, goede infrastructuur op het platteland en de kindersterfte daalde enorm.

Maar terwijl deze ontwikkelingen plaatsvonden werd Cuba steeds afhankelijker van de Sovjet-Unie. In 1976 werd bijvoorbeeld de nieuwe grondwet aangenomen. Hierin werd bepaald dat het land het marxisme-leninisme als fundament gebruikt voor de maatschappij.
Aan het einde van de jaren zeventig was het hoogtepunt bereikt en vanaf nu werd alleen nog een dalende koers ingezet. Dit kwam doordat Cuba klakkeloos het Sovjet-politieke systeem had overgenomen, maar hiervoor eigenlijk niet de gekwalificeerde mensen aanstelden. Castro probeerde het een en ander te redden, zo ontsloeg hij veel economen die voor de overheid werkte en gaf hij de schuld aan “arbeiders die niet werken”. Dit leidde in 1980 tot protesten.
Verder werden er nieuwe propaganda-campagnes gelanceerd om de gunst van het volk te behouden. Zo werd de slogan ‘Patria o Muerte’ (Het vaderland of de dood) vervangen door ‘Socialismo o Muerte’ (Het socialisme of de dood).

De schuld aan de Sovjet-Unie was torenhoog opgelopen. Om een verdere toename zo veel mogelijk te voorkomen, werden er rantsoeneringen in gesteld. In Moskou kwam Mikhail Gorbatsjov aan de macht en hij introduceerde zijn denkbeelden over glasnost en perestroika. De leden van de Cubaanse communistische partij lieten al snel weten niets te voelen voor een meer-partijenstelsel of een vrije markteconomie. Zij hadden namelijk geen last van het rantsoen, omdat zij de hogere klasse van de zogenaamde klasseloze maatschappij waren. Zij hadden nog onbeperkt toegang tot luxe goederen, benzine, auto’s en de betere gezondheidszorg.

De revolutie had haar glans verloren. Toen de Sovjet-Unie in 1991 uiteenviel, waren de gevolgen amper te overzien. De miljarden aan steun die men gewend was stopten. Bovendien ging ook de belangrijkste handelspartner verloren.
Er ontstond een gebrek aan alles en de regering besloot tot verregaande veranderingen, deze tijd staat bekend als “De Speciale Periode in Vredestijd”. Vanwege de olieschaarste werden er een miljoen Chinese fietsen geïmporteerd. Veel dagelijkse dingen zijn niet of nauwelijks meer verkrijgbaar. Geld voor onderhoud is er ook nog amper. Gebouwen vervallen en installaties zijn al jaren kapot. Het is alsof men een enorme stap terug deed in de ontwikkeling. In 1993 bereikte de economie het absolute dieptepunt.

De Speciale Periode duurt nog steeds voort, al zijn er hier en daar versoepelingen ingevoerd. Hierdoor kan het toerisme en investeringen vanuit het buitenland toenemen. Ook de economie is zich voorzichtig aan het herstellen. De Amerikanen blijven echter vasthouden aan het handelsembargo en stellen hoge eisen voor het opheffen. Zij eisen verregaande politieke hervorming en schadevergoeding voor de Amerikaanse bedrijven die werden genationaliseerd. Vooral de jongere generatie Cubanen blijken genoeg te hebben van de beperkingen, rantsoenen en sociale controle. Regelmatig proberen ze met geïmproviseerde bootjes(balseros) Florida te bereiken.

Het ziet er naar uit dat de revolutie zijn einde heeft bereikt.

Economische & sociale situatie in Cuba: "Cuba en het Communisme"

Dat alles stond in schril contrast met de opbouw van het economisch systeem. Havanna pakte de economie aan op basis van zoeken en tasten. De Russische bemoeienis en Castro's koppigheid maakten de zaak af.

Castro had een doodgebloede economie geërfd en na het wegvallen van zoveel getraind personeel stonden veel machines vaak gewoon weg te roesten door gebrek aan onderhoud. Daar kwam nog bij dat de meeste machines van Amerikaanse makelij waren en er dus geen wisselstukken beschikbaar waren. Niettemin was de rest eigen makelij: desorganisatie, bureaucratie en inconsequentie zorgden voor een scherpe terugval in kwaliteit en kwantiteit van productie. Che Guevara, briljant als revolutionair, bleek minder gekwalificeerd als minister van industrie. Hij had liever communistische kaderleden in een fabriek dan getrainde managers.

Veel werd opgeofferd in het zoeken naar het juiste (origineel) socialistische concept. De rest legt zichzelf uit: een schril tekort aan getraind personeel, een naïeve politiek, een tekort aan deviezen, slechte administratie, CIA-sabotage en politieke onervarenheid van de leiders begonnen hun tol te eisen en stukje bij beetje geraakten de winkels leeg. Slechte economische planning deed de rest. Inventiviteit was nodig om machines aan de praat te houden. De zwarte markt floreerde.

Hervormingen die eerder scheef gelopen zaken terug moesten rechttrekken, verergerden de zaken alleen maar. Met de 2de agrarische hervorming in augustus 1963 kon een privé boerderij van toen af aan nog slechts 65 hectare tellen, waardoor de staat ongeveer 10.000 middelgrote boerderijen nationaliseerde. In 1968 werd privé-handel helemaal verboden. Cuba offerde de 58.000 nog overgebleven (meestal goed draaiende) handelszaken op aan grootheidswaanzin. Want Castro wou met een groot revolutionair offensief de weg naar de nieuwe Cubaan tonen.

Bureaucraten werden aangesteld om te werken op het land. Militair personeel namen de administratieve taken over. Arbeiders in fabrieken en staatsboerderijen groepeerden zich in zogenaamde brigades om bij een mogelijke inval de eerste linies te verdedigen. Kortom, niemand deed nog werk waarvoor hij gestudeerd had en iedereen liet alles aan de andere over. Zelfs de meest essentiële producten werden schaars en de rantsoenering floreerde.

In een poging om de monoteelt van suiker tegen te gaan probeerde Castro de gewassen te diversifiëren. Ook dit faalde omdat er een tekort was aan ervaring in het telen van andere gewassen en daarom besliste hij het geweer van schouder te veranderen. Hij stelde een recordoogst van 10 miljoen ton suiker in 1970 in het vooruitzicht (het vorig record beliep 'slechts' 6.7 miljoen ton). Alles werd opgeofferd om het doel te bereiken: feestdagen werden opgeschort, tienduizend onervaren vrijwilligers werden ingeschakeld om te werken in de suikerrietteelt, en iedere vierkante meter vruchtbaar land werd opgeofferd om suiker te telen. Het land stond op het randje van de afgrond toen de teller stopte op 8.5 miljoen ton.
De situatie verbeterde in het begin van de jaren 70 enigszins met de komst van de nieuwe generatie geschoolde technici die de gevluchte hersenen en handen vervingen.

- De gevolgen van de revolutie


De Cubaanse rakettencrisis was opgelost, maar de Verenigde Staten bleven zich vijandig opstellen ten opzichte van Cuba. Zeker na de crisis moest Cuba zich sterker verbinden met de Sovjet-Unie. Op Cuba vierde het socialisme hoogtij en werd er ruim mee geëxperimenteerd. In de socialistische republiek is één politieke partij toegestaan, de Partido Comunista de Cuba (PCC). Deze werd in 1965 opgericht als opvolger van de in 1962 gestichte Partido Unido de la Revolucion Socialista(Socialistische Eenheidspartij). Vanaf nu werd er alleen nog maar een communistische koers gevaren. De liberale en gematigde leden van de Beweging van de 26ste Juli werden uit de partij gezuiverd of waren al naar het buitenland vertrokken.

De communistische partij werd het grote machtsbolwerk in Cuba. In naam van de revolutie werd een systeem van politieke controle ingevoerd. Iedereen die zich ook maar de minste kritiek had op de revolutie werd gevangen gezet. Vakbonden werden opgeheven en de media werden gecontroleerd door de regering. De godsdienstvrijheid is in stand gebleven, maar in de praktijk worden zij wel gelimiteerd. Contra-revolutionaire ideeën mogen geen deel uitmaken van de religie.
Om contra-revolutionaire activiteiten tegen te gaan, werden Comités ter Verdediging van de Revolutie opgericht. De eerste jaren waren zij inderdaad bezig met het verdedigen van de revolutie. Maar later gingen zij zich bezighouden met onder anderen de arbeidsverdeling, onderwijs en gezondheidszorg. De CDR´s bleven de bewakers van de revolutie en de leden hielden zowel elkaar als hun buren strikt in de gaten.

Ondanks het feit dat er een behoorlijk aantal verschillende machthebbende organisaties zijn, komen alle lijnen in de bestuurlijke hiërarchie samen bij één man. El Líder Máximo en comandante en jefe(opperbevelhebber): Fidel Castro. Hij is voorzitter van de Staatsraad en de ministerraad, algemeen secretaris van de PCC, bevelhebber van de strijdkrachten en president van de republiek.

Reacties op dit artikel
Carmen, 2009-11-01
( -1 )

Merci!
Amanda, 2010-04-07
( -4 )

Kan iemand mij een korte samenvatting sturen met antwoord op de vraag; Wat is de cuba crisis? Ik krijg nu namelijk iedere keer hele verhalen. En ik wil eigelijk alleen maar een korte samenvatting. ;$ Al vast bedankt!
Groetjes
Jules, 2010-05-08
( -5 )

Kan iemand mij zeggen wat de relaties waren tussen Gorbatjov en Fidel Castro?
de hulp zou van te pas komen :)
Esmee, 2010-05-09
( +7 )

Noem je dit een korte samenvatting.
dit is de langste die ik tot nu toe heb gevonden.
maar wel bedankt.
Esmee, 2010-05-09
( +3 )

Noem je dit een korte samenvatting.
dit is de langste die ik tot nu toe heb gevonden.
maar wel bedankt.
Lisa, 2010-05-09
( -2 )

Tussen welke twee landen gaat dit nu precies?
tussen Amerika en Rusland.
vechten Amerika en Rusland om Cuba?
bedankt voor je hulp
Hooi, 2010-06-09
( -9 )

Stjikkie, 2010-06-09
( -3 )

Dit is echt de langste samenvatting die ik heb gevonden
en wat er in staat slaat ook nog eens nergens op,

gr mevrouw.
Hannah, 2011-02-01
( +7 )

De Cuba-Crises is tussen de Sovjet-Unie en Amerika maar omdat Sovjet-Unie, Cuba aan zijn kant heeft en Cuba dichter bij Amerika ligt gaat veel van de crises op Cuba.
Seeeeebbbbbbbbbbbaaaaaaas, 2011-02-11
( -8 )

Haaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaiiiiiii
Je weet zelf, 2011-02-13
( -4 )

XD hoi iedereen dit is zeker een hele lange samenvatting maar wel heel handig dus toch bedankt he
Plaats een reactie
Naam:
E-mailadres:

Reactie:




      Home   -   Aanmelden   -   Top artikelen   -   Nieuwe artikelen   -   Sitemap   -   Help   -   Links   -   Privacy policy   -   Contact
Copyright © 2017 - Infoyo.nl